Strona Główna

W tym tygodniu pod koniec kwietnia 2024 r. zamontowaliśmy nowy zestaw nagłośnieniowy bezprzewodowy marki Rduch.
Ten zestaw ofiarowali rodzice tegorocznych dzieci komunijnych jako dar ołtarza.  
Obecny zestaw już ma swoje lata i zwłaszcza w okresie zimowym przy dużej wilgotności nie zawsze ten sprzęt działał.


Bardzo dziękuję Panu Romanowi KROSNOWSKIEMU i pracownikom jego firmy COM – D Jawor, za prace ziemno – wodociągowe przy plebanii. Został zamontowany główny zawór bezpieczeństwa wody przy plebanii oraz wymieniona rura doprowadzająca wodę do plebanii, ponieważ obecna była nieszczelna i był duży ubytek wody – co widać było w dużych rachunkach za wodę. Również zamontowaliśmy reduktor do wody, przy głównym zaworze wody przy cmentarzu ze względu na olbrzymie ciśnienie wody w wodociągu – prawie 7 atmosfer.

Widzimy też trwają pracy przy cmentarzu , została zabrana brama główna do naprawienia, będą nowe kamienne słupy główne do tej bramy, nowe przęsło oraz przy koszach na śmieci została wylana ścianka zamykająca cały cmentarz ogrodzeniem. Obecnie są robione wylewki na nowe słupy.



Wielka Sobota jest dniem liturgicznej ciszy i zadumy. Wierni trwają na modlitwie przy Grobie Pańskim, oczekując na największy cud − Zmartwychwstanie. W godzinach przedpołudniowych do kościołów przynosimy pokarmy na stół wielkanocny, by zostały uroczyście pobłogosławione.

W Wielką Sobotę wieczorem uczestniczymy w Liturgii Wigilii Paschalnej. Jej obrzędy składają się z następujących elementów: 

Liturgii światła, która rozpoczyna się od poświęcenia ognia i przygotowania paschału. Następnie paschał wnosi się do kościoła, a wierni zapalają od niego swoje świece. Przyjmują jego światło tak, jak od Chrystusa przyjmujemy zbawienie. Po wejściu do kościoła i zapaleniu wszystkich świateł śpiewane jest uroczyste orędzie wielkanocne (Exultet), wzywające do radości ze zmartwychwstania Chrystusa. 

Liturgii słowa, która tego dnia jest bardzo uroczysta. Czytania ukazują całą historię zbawienia − wydarzenia, przez które Bóg dokonał odkupienia ludzi od początków świata aż po zbawcze dzieło dokonane przez Jednorodzonego Syna Bożego. 

Liturgii Chrzcielnej – obrzęd poświęcenia wody, a po nim następuje odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych wszystkich zgromadzonych na liturgii. 

Liturgii Eucharystycznej, która jest najbardziej uroczystą liturgią w ciągu całego roku, pełna znaków i symboli. Może być zakończona procesją rezurekcyjną, obwieszczającą radość ze zmartwychwstania Chrystusa. W wielu kościołach taka procesja odbywa się wczesnym rankiem w niedzielę.  


Wielki Piątek to liturgiczne uobecnienie męki i śmierci Zbawiciela. W tym dniu nie sprawuje się Mszy św. Jest to dzień ciszy, skupienia oraz postu. Szaty liturgiczne mają tego dnia kolor czerwony. Jest to symbol męczeństwa, ale też królewskiej godności Chrystusa, który z krzyża panuje nad całym światem i śmiercią. Wieczorem sprawuje się Liturgię Męki Pańskiej, w której wyróżnić można cztery części. Liturgię Słowa, w której główne miejsce zajmuje opis męki Pańskiej z Ewangelii wg św. Jana oraz rozbudowana modlitwa powszechna w intencjach Kościoła i świata. Adorację Krzyża, która jest kulminacyjnym punktem liturgii. W tym dniu krzyż jako symbol miłości i zwycięstwa nad grzechem i śmiercią czcimy tak jak Najświętszy Sakrament. Komunię Świętą, ponieważ tego dnia nie sprawuje się Mszy św., wierni przyjmują dary konsekrowane podczas wielkoczwartkowej Mszy Wieczerzy Pańskiej. Procesję do grobu, podczas której Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do Grobu Pańskiego. Monstrancja okryta jest welonem, symbolizującym całun spowijający ciało Jezusa oraz tajemnicę wydarzeń Wielkiej Soboty.


Triduum Paschalne rozpoczyna Msza Wieczerzy Pańskiej. Jest to przypomnienie wydarzeń z Wieczernika, kiedy to Jezus ustanowił sakramenty Eucharystii i kapłaństwa. Używany tego dnia biały kolor szat liturgicznych − podkreśla, że jest to czas radości i świętowania.  

Umywanie nóg to charakterystyczny moment tej liturgii. Przypomina gest Jezusa wobec uczniów, wyrażający Jego bezgraniczne oddanie. Dla nas jest wezwaniem do miłości i ofiarnej służby wobec innych.  

Pod koniec Mszy Najświętszy Sakrament przenoszony jest do ołtarza adoracji, czyli tak zwanej ciemnicy. Symbolizuje ona cierpienia Jezusa podczas modlitwy w Ogrójcu. Dokonuje się także obnażenia ołtarza. Jest to symbol uniżenia Jezusa, opuszczenia przez uczniów oraz ogołocenia z szat podczas męki. 


WAŻNOŚĆ GROBU

Zgodnie z Ustawą o cmentarzach i chowaniu zmarłych z dnia 31.01.1959 r. (tj. Dz.U z 2019 r. poz. 1473, z 2020 r. poz. 284), termin ważności grobu upływa po 20 latach od daty pochówku lub po upływie terminu przedłużenia jego ważności.

Po tym terminie zarządcy cmentarza przysługuje prawo do zlikwidowania grobu.

Bardzo proszę, aby dokonać przedłużenia ważności grobów bliskich . Proszę o umówienie się telefoniczne i zabranie z sobą ostatniego zaświadczenia dotyczącego przedłużenia grobu. W celu umówienia spotkania proszę o tel. bądź sms na nr telefonu parafialnego – 576 398 611.

Przypomnę opłaty za groby przeznaczone są na utrzymanie cmentarza , wywóz śmieci. W roku 2024 planujemy naprawę ogrodzenia cmentarza i renowację bramy głównej.


W 4 tygodniu Wielkiego Postu w naszej parafii rozpoczęły się rekolekcje wielkopostne, które w tym samym czasie odbywały się w szkole oraz w kościele parafialnym.

Rekolekcje dla uczniów Szkoły Podstawowej w Sadach Górnych wygłosił ks. Przemysław Pojasek – wikariusz parafii katedralnej w Świdnicy, który przez wiele lat był redaktorem Świdnickiej edycji Gościa Niedzielnego. Natomiast rekolekcje parafialne prowadził ks. dr Krzysztof Ora – Dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Świdnickiej Kurii Biskupiej.

Bóg zapłać kapłanom za ich Słowo, które skierowali do naszych Parafian. Te dni rekolekcji z pewnością pomogą nam dobrze przeżyć zbliżające się ważne dni Triduum Paschalnego i Święta Zmartwychwstania Pańskiego.

Życzymy im obfitości łask w ich posłudze kapłańskiej.


W ostatnich dniach zamontowaliśmy na 14 stacjach Drogi Krzyżowej w naszym kościele krzyże. Każda stacja powinna mieć krzyż , zatem konieczność była aby tak było. Krzyże również są wykonane z piaskowca – jak i stacje drogi krzyżowej – w środku pozłacane. 


Msze święte gregoriańskie

W  naszej parafii możemy ofiarować za bliskich nam zmarłych Msze św. gregoriańskie, czyli łącznie 30 Mszy św. sprawowanych każdego dnia przez 30 dni. Poniżej możemy przeczytać informację o tych Mszach świętych .

,,Msza święta gregoriańska (potocznie gregorianka) to rodzaj Mszy świętej odprawianej codziennie przez 30 kolejnych dni (co daje w sumie 30 Mszy) w intencji jednej osoby zmarłej o darowanie jej kar w czyśćcu.
Praktyka ta zainicjowana została w VI wieku przez papieża Grzegorza Wielkiego, który polecił odprawianie w takiej formie Mszy za zmarłego mnicha benedyktyńskiego, przy którym znaleziono pieniądze, których ze względu na śluby ubóstwa nie powinien był mieć. Zgodnie z przekazem, trzydziestego dnia ów zakonnik miał się objawić papieżowi i podziękować za okazane mu miłosierdzie, dzięki któremu opuścił czyściec. Praktyka ta rozwijała się dalej od VIII wieku, najpierw w klasztorach, później wśród innych wiernych.

Istnieją szczegółowe regulacje kościelne dotyczące Mszy gregoriańskich. Określają one liczbę Mszy świętych na trzydzieści odprawianych w trybie ciągłym.

Ponadto określa się jednoznacznie, że Msze gregoriańskie mogą być odprawiane za jednego tylko zmarłego, nigdy zaś zbiorowo za kilku zmarłych. Wskazuje się także, że nie jest konieczne, aby takie Msze były odprawiane zawsze przez tego samego kapłana lub przy tym samym ołtarzu (kościele). Ważna jest ciągłość dni, same natomiast Msze święte mogą być sprawowane przez różnych księży i w różnych miejscach. Dwie Msze gregoriańskie tego samego cyklu nie mogą zostać odprawione jednego dnia, muszą to być dni po sobie następujące”.


Narodzenie Najświętszej Maryi Panny

Pismo Święte nigdzie nie wspomina o narodzinach Maryi. Tradycja jednak przekazuje, że Jej rodzicami byli św. Anna i św. Joachim. Byli oni pobożnymi Żydami. Mimo sędziwego wieku nie mieli dziecka. W tamtych czasach uważane to było za karę za grzechy przodków. Dlatego Anna i Joachim gorliwie prosili Boga o dziecko. Bóg wysłuchał ich próśb i w nagrodę za pokładaną w Nim bezgraniczną ufność sprawił, że Anna urodziła córkę, Maryję.
Nie znamy miejsca urodzenia Maryi ani też daty Jej przyjścia na ziemię. Według wszelkich dostępnych nam informacji, Maryja przyszła na świat pomiędzy 20. a 16. rokiem przed narodzeniem Pana Jezusa.

Z pism apokryficznych mówiących o Maryi należałoby wymienić przede wszystkim:Protoewangelię Jakuba, Ewangelię Pseudo-Mateusza, Ewangelię Narodzenia Maryi, Ewangelię arabską o młodości Chrystusa, Historię Józefa Cieśli i Księgę o przejściu Maryi. Największy wpływ wywarła na tradycję Kościoła Protoewangelia Jakuba.Pochodzi ona bowiem z roku ok. 150, jest więc bardzo bliska Ewangelii według św. Jana. Stamtąd właśnie dowiadujemy się, że rodzicami Maryi byli św. Joachim i św. Anna, i że Maryja jako kilkuletnie dziecię została przez rodziców ofiarowana w świątyni, gdzie też zamieszkała. Śladem tego opisu jest obchodzone w Kościele w dniu 21 listopada wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny.

Pierwsze wzmianki o liturgicznym obchodzie narodzin Maryi pochodzą z VI w. Święto powstało prawdopodobnie w Syrii, gdy po Soborze Efeskim kult maryjny w Kościele przybrał zdecydowanie na sile. Wprowadzenie tego święta przypisuje się papieżowi św. Sergiuszowi I w 688 r. Na Wschodzie uroczystość ta musiała istnieć wcześniej, bo kazania-homilie wygłaszali o niej św. German (+ 732) i św. Jan Damasceński (+ 749). W Rzymie gromadzono się w dniu tego święta w kościele św. Adriana, który był przerobiony z dawnej sali senatu rzymskiego, po czym w uroczystej procesji udawali się wszyscy z zapalonymi świecami do bazyliki Matki Bożej Większej.
Datę 8 września Kościół przyjął ze Wschodu – w tym dniu obchód ten znajdował się w sakramentarzach gelazjańskim i gregoriańskim. Święto rozszerzało się w Kościele dość wolno – wynikało to m.in. z tego, że wszelkie informacje o okolicznościach narodzenia Bożej Rodzicielki pochodziły z apokryfów.

W Polsce święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny ma także nazwę Matki Bożej Siewnej. Był bowiem dawny zwyczaj, że dopiero po tym święcie i uprzątnięciu pól zaczynano orkę i siew. Lud chciał najpierw, aby rzucone w ziemię ziarno pobłogosławiła Boża Rodzicielka. Do ziarna siewnego mieszano ziarno wyłuskane z kłosów, które były wraz z kwiatami i ziołami poświęcane w uroczystość Wniebowzięcia Matki Bożej, by uprosić sobie dobry urodzaj. Na Podhalu święto 8 września nazywano Zitosiewną, gdyż tam sieje się wtedy żyto. W święto Matki Bożej Siewnej urządzano także dożynki.
We Włoszech i niektórych krajach łacińskich istnieje kult Maryi-Dziecięcia. We Włoszech istnieją nawet sanktuaria – a więc miejsca, gdzie są czczone jako cudowne figurki i obrazy Maryi-Niemowlęcia w kołysce. Do nich należą między innymi: Madonna Bambina w Forno Canavese, Madonna Bambina w katedrze mediolańskiej – najwspanialszej świątyni wzniesionej pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny; Madonna Bambina w kaplicy domu generalnego Sióstr Miłosierdzia. Matka Boża-Dzieciątko jest główną Patronką tego zgromadzenia. Czwarte sanktuarium Matki Bożej-Dzieciątka jest w Mercatello – znajduje się tam obraz namalowany przez św. Weronikę Giuliani (+ 1727).

Święto to przypomina nam, że Maryja była zwykłym człowiekiem. Choć zachowana od zepsucia grzechu, przez całe życie posiadała wolną wolę, nie była do niczego zdeterminowana. Tak jak każdy z nas miała swoich rodziców, rosła, bawiła się, pomagała w prowadzeniu domu, miała swoich znajomych i krewnych. Dopiero Jej zaufanie, posłuszeństwo i pełna zawierzenia odpowiedź na Boży głos sprawiły, że „będą Ją chwalić wszystkie pokolenia”.

brewiarz.pl

źrdódło: radiomaryja.pl